รู้สึก คิด(รึป่าว) (ถึงมา)เขียน

ในวันที่หัวใจวิ่งตามความคิดไม่ทัน การหยุดนิ่งอยู่กับที่ดูจะไม่เป็นผลสำหรับคนที่กำลังสับสน

การออกเดินทางไปยังที่ไหนสักแห่ง ก้าวย่างไปในแผ่นดินที่ไม่คุ้นเคยน่าจะเหมาะกับฉันในเวลานี้

แต่ทางเลือกของฉันมีไม่มากนัก กลับบ้านดูจะเป็นทางเดียวที่ฉันจะหลุดออกจากสิ่งเดิมๆได้

หากเอาเข้าจริงการพาตัวเองมาอยู่ท่ามกลางผู้คนที่รักและเป็นห่วงกลับทำให้ฉันอึดอัดมากขึ้น

และไม่ใช่ความผิดของพวกเขาที่จะต้องมาค่อยรองรับอารมณ์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของฉัน

การซ่อนความรู้สึกจึงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันพยายามข่มใขไม่ให้มันหลุดลอดออกมาให้เเหล่านั้นได้เห็น

....

หากบางเวลาหัวใจคนเราก็เปราะบางเกินไป แรงกระแทกแม้เพียงน้อยนิด

ก็สามารถทำให้หัวใจที่กำลังอ่อนแอ่แตกปริได้ง่ายๆ

...

เรื่องบางเรื่องสำหรับบางคนอาจเป็นเรื่องง่ายที่จะเดินจากไป

แต่สำหรับบางคนช่างเป็นเรื่องยากเย็นที่จะลบและลืมมัน

....

และในวันที่หัวใจไร้แรงต้านทานขาดภูมิคุ้มกัน

การเดินทางฝ่าสายฝนท่ามกลางขุนเขาและหุบเหว

ซึมซับความแข็งแกร่งหนักแน่นมั่นคงของภูผามาเป็นเกราะป้องกันใจ

ให้เมฆหมอกและไอฝนช่วยเยียวยาหัวใจที่แห้งแล้งให้กลับชุ่มชื่นดังเดิม

...

ฉันหวังให้เป็นเช่นนั้น